Szklarnia - Zacienianie szklarni

Zacienianie szklarni z roślinami warzywnymi stosowane jest tylko w celu obniżenia w niej temperatury. Szklarnie z wydaj­ną instalacją wentylacyjną nie wymagają zacieniania nawet podczas miesięcy o najintensywniejszym nasłonecznieniu. Ko­nieczność zacienienia szklarni może jednak wystąpić również wtedy, gdy na skutek błędów agrotechnicznych rośliny mają słabo rozwinięte korzenie, które w okresie zwiększonej transpiracji pobierają zbyt mało wody. Najczęściej stosowane są na­stępujące metody zacieniania: zacienianie wewnętrzne, zacienianie zewnętrzne, zacienianie stałe przez pomalowanie oszklenia. Zacienianie wewnętrzne. Jest to najwłaściwszy system za­cieniania stosowany w niektórych krajach. Polega on na uży­ciu ruchomych zasłon tekstylnych (rys. 61), które zawieszane są poziomo nad wierzchołkami roślin lub równolegle do połaci dachu szklarni. Rys. 61. Automatycznie sterowane cieniowanie wewnętrzne szklarni 9fj Cieniówki powinny być wykonane z tkanin w znacznym stopniu odpornych na działanie promieni słonecznych i wilgo­tnego powietrza w szklarni. Tkaniny te muszą być elastyczne i odznaczać się określoną przepuszczalnością światła, nie zmie­niającą się w miarę eksploatacji. Zasłony rozpinane są na konstrukcji z drutu stalowego i w miarę potrzeby zsuwane do boków szklarni. Zsuwanie lub skła­danie zasłon może być wykonywane ręcznie lub przy użyciu silników elektrycznych o małej mocy. Należy dodać, że przy tym systemie cieniowania powietrze w szklarni nagrzewa się dość intensywnie jedynie między cieniówką a dachem szklarni. Nagrzane powietrze, jako lżejsze od powietrza zalegającego pod cieniówką, wznosi się bardzo szybko i uchodzi przez otwarte wietrzniki, a zatem grawitacyjna wymiana powietrza może być znacznie intensywniejsza niż w szklarni niezacienionej. Oczy­wiście, wietrzniki w dachu i ścianach bocznych muszą być cał­kowicie otwarte. Zacienienie zewnętrzne. System ten polega na instalowaniu żaluzjowych cieniówek na zewnątrz dachu szklarni. Daje on do­bre wyniki latem, ponieważ cieniówki można albo całkowicie złożyć, albo zmieniać kąt ustawienia listew w stosunku do kie­runku padania promieni słonecznych. Można więc w sposób płynny regulować intensywność światła przenikającego do szklarni. Może on być również całkowicie zmechanizowany, a także sterowany automatycznie. Żaluzjowe cieniówki są jed­nak kosztowne, a ponadto narażone na ujemne wpływy atmo­sferyczne i ze względu na dużą wysokość nowoczesnych szklar­ni trudne do naprawy. Toteż nie znalazły zastosowania w sze­rokiej praktyce. Zacienianie stałe przez pomalowanie oszklenia. Metoda ta jest dość często stosowana. Dla zmniejszenia przepuszczalności szkła używane są farby różnego typu, różnej intensywności i barwy. Farby zacieniające są chronione patentami przez wy­twórców. Zaletą tych farb jest łatwość zmycia z powierzchni szkła, gdy zacienienie jest już niepotrzebne. Szkło opryskuje się farbami za pomocą opryskiwacza stosowanego w ochronie roślin. W naszych warunkach często do zacienienia używa się wa­pna, kredy, mąki, a nawet gliny. Z wymienionych środków naj­gorsze jest wapno, ponieważ trudno je zmyć, a poza tym trwale pogarsza przepuszczalność szkła dla promieni słonecznych. Po dłuższym kontakcie z wapnem szkło matowieje. Malowanie oszklenia i zmywanie z niego środka zacieniają­cego ze szklarni blokowych wymaga znacznie większego nakła­du pracy niż w przypadku szklarni pojedynczych wolno stoją­cych. Metoda zacieniania szklarni przez zamalowanie szkła jest bardzo prymitywna i niekorzystna, ponieważ zmniejsza natęże­nie światła w szklarni na stałe, a więc również w okresach, gdy jest ono za słabe dla roślin. maszyny leśne | akwarystyka sklep | Sprzęt ogrodniczy | firmy budowlane Wrocław | mieszkanie warszawa | nieruchomości legionowo

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.