Szklarnia - Wybór działki pod obiekt szklarniowy

Efektywność ekonomiczna obiektu szklarniowego zależy nie tylko od warunków rejonu, lecz także od lokalnych warunków środowiska. Konieczne jest zatem przeanalizowanie następują­cych elementów. Ukształtowanie 1 wielkość działki. Teren pod budowę obiek­tu szklarniowego powinien być równy, ponieważ — niezależnie od wielkości obiektu — wszystkie szklarnie muszą być posado­wione na jednym poziomie. Jakiekolwiek nierówności terenu zwiększają nakłady inwestycyjne o koszt niwelacji, która musi być przeprowadzona przed rozpoczęciem budowy. Ukształtowa­nie działki jest tym istotniejsze, im większą powierzchnię ma mieć planowany obiekt. Wyjątek stanowią szklarnie pojedyncze, wolno stojące, które mogą być zlokalizowane na terenie o nie­wielkim skłonie południowym, tarasowo (rys. 7). Zaleta takiej lokalizacji przy najkorzystniejszym usytuowaniu osi szklarni wschód—zachód polega na tym, że szklarnie mniej cieniują się nawzajem podczas miesięcy zimowych, przy niskim kącie pa­dania promieni słonecznych. Spadek terenu nie może przekra­czać 5% czyli 2,25°, aby funkcjonowanie wewnętrznej komuni­kacji w obiekcie nie było utrudnione. Przy tarasowym posado­wieniu szklarni korytarze komunikacyjne łączące poszczególne szklarnie mają posadzki ułożone ze spadkiem. Oczywiście teren o innym kierunku spadku niż południowy musi być zniwelo­wany nawet przy budowie pojedynczych szklarni. Wybierając działkę należy unikać terenów zagłębionych (kotlin), gdzie tworzą się zastoiska mrozowe lub długo utrzy­muje się mgła. Ma to dość zasadniczy wpływ na ilość paliwa zużywanego do ogrzewania szklarni, jak również na intensy­wność światła w szklarniach. Teren, na którym mają być wybudowane szklarnie, powi­nien stwarzać możliwości rozbudowy obiektu w przyszłości, jak również zbudowania obok obiektu szklarniowego tuneli fo­liowych o co najmniej takiej powierzchni, jaką będą miały szklarnie. Ogrzewane tunele foliowe, uruchamiane od początku marca, pozwalają na znaczne zwiększenie ekonomicznej i to­ Rys. 7. Tarasowe posadowienie szklarni wolno stojących, usytuowanych w st< sunku do stron świata EW: A — szklarnia skrajnie południowa; B — (lini ciągłą) szklarnia położona wyżej o 1 m w stosunku do szklarni A, cień szklai ni A przy kącie padania promieni słonecznych 20° nie pada na powierzchni uprawną szklarni B; C — (linią przerywaną) szklarnia na tym samym pozio mie co szklarnia A, cień szklarni A obejmuje 2 m pas powierzchni uprawnej szklarni C; D — szklarnia położona 1 m poniżej szklarni B —cień rzucany przez szklarnię B obejmuje połowę powierzchni uprawnej szklarni D warowej efektywności obiektu. Są kilkakrotnie tańsze w nakła­dach inwestycyjnych, a potrzebne do ich ogrzania ciepło może być dostarczone z kotłowni, która już od połowy marca ma około 50% rezerwy ciepła z racji zmniejszonego w tym okresie zapotrzebowania szklarni. Jakość gleby. Jakość warstwy uprawnej jest przy obecnych metodach uprawy ^czynnikiem mniej ważnym. Na terenie zni­welowanym lub tam, gdzie warstwa uprawna ma złe właściwo­ści fizyczne, można ją zastąpić dobrą ziemią, przywiezioną z innego terenu, torfem lub innym podłożem, zapewniającym dobry wzrost roślin. Znacznie ważniejsza jest jakość podglebia. Powinno ono od­znaczać się dużą miąższością warstwy przepuszczalnej dla wody. W zasadzie ciężkie, nieprzepuszczalne podglebie dyskwalifikuje działkę pod budowę obiektu szklarniowego. Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę z tego, że przy stosowaniu wysokich da­wek nawozów mineralnych w intensywnie eksploatowanych szklarniach, stężenie soli w glebie może po pewnym czasie tak wzrosnąć, że normalny rozwój systemu korzeniowego stanie się niemożliwy. Jeżeli podglebie odznacza się dużą przepuszczalnością, to obfite nawodnienie szklarni po sezonie produkcyjnym pozwala wyługować sól poza zasięg systemu korzeniowego uprawianych roślin. Jeżeli podglebie jest nieprzepuszczalne, możliwości ta­kiej nie ma i trzeba zastosować kosztowny, wymagający czę­stej renowacji drenaż, który jednak nie eliminuje całkowicie wad podglebia. Poziom wód gruntowych. W szklarniach, w których przewi­duje się uprawę roślin w gruncie, poziom wody gruntowej nie powinien wczesną wiosną przekraczać 1 m. Źródło wody. Podstawowym elementem decydującym o bu­dowie obiektu szklarniowego na określonym terenie jest możli­wość uzyskania wystarczającej ilości wody odpowiedniej jako­ści. Do produkcji roślin szklarniowych potrzeba na 1 m2 po­wierzchni użytkowej pod okryciem (pod szkłem i pod folią) 12 1 wody na dobę, przy czym musi ona być dostarczona do szklarni w ciągu 4—5 godzin rannych. Nawadnianie w godzi­nach popołudniowych nie jest wskazane, ponieważ powoduje zbyt wysoką wilgotność powierzchni gleby i powietrza nocą, co sprzyja zakażeniu roślin przez grzyby chorobotwórcze. A za­tem wydajność źródła wody powinna być tak duża, aby był możliwy pobór wody do nawadniania w ilości 3 1 na godzinę (h) na 1 m2 powierzchni użytkowej szklarni. Przykład: wydajność źródła wody dla obiektu o po­wierzchni użytkowej 1 ha szklarni oraz 1 ha tuneli foliowych powinna wynosić na godzinę: 12 1 10 000+10 000_ 240 0001 nArtftl/ł. an • = 60 000 l/h = 60 m3/h 4h 4h Podane ilości wody odnoszą się, oczywiście, do okresu wio­sennoletniego. Jesienią i zimą zapotrzebowanie jest kilkakrotnie mniejsze, jednak wydajność źródła wody musi być wystarcza­jąca w okresie jej największego poboru. W wypadku trudności z uzyskaniem tak dużych ilości wody w krótkim czasie, można stosować zbiorniki retencyjne, w których magazynuje się wodę. Radykalnie można zmniejszyć wymagania w stosunku do wydajności źródła wody, stosując kroplowe nawadnianie roślin. Metoda ta pozwala na nawadnianie roślin nawet przez całą do­bę. W związku z tym, dla tego typu nawadniania podany wyżej wzór nie ma zastosowania, a godzinowe zużycie wody w po­równaniu z deszczowaniem czy podlewaniem wężem zmniejsza się 5—6krotnie. Kroplowe nawadnianie może być stosowane tylko do upra­wy roślin sadzonych w stosunkowo dużej rozstawie, np. pomi­dorów i ogórków. Woda do nawadniania nie może zawierać związków trują­cych dla roślin (np. skażona ściekami przemysłowymi), odczyn jej powinien być zbliżony do obojętnego, a zawartość części stałych (po odparowaniu) nie powinna przekraczać 500 mg/l wody. Jest to zawartość orientacyjna, ponieważ zależy ona od rodzaju substancji rozpuszczonych w wodzie. Przydatność wody można ostatecznie określić po wykonaniu pełnych analiz prób­ki wody. Mikroklimat. Działka pod budowę szklarni nie może być za­cieniona przez jakiekolwiek osłony, natomiast powinna być osłonięta od wiatrów. Jeśli nie można wykorzystać istniejących osłon naturalnych, trzeba stworzyć osłony sztuczne w odpo­wiedniej odległości od szklarni, aby jej nie zacieniały. Dzięki osłonom oszczędności w zużyciu paliwa dochodzą często do 20, a nawet 25%. Ostatnio w niektórych krajach (np. Anglia), w rejonach o silnych wiatrach chroni się obiekty szklarniowe specjalnie budowanymi zaporami wysokości 3—5 m wykonanymi z gęstej stalowej siatki. Zapory te bardzo skutecznie zmniejszają szyb­kość wiatru. Niezwykle istotnym czynnikiem jest stopień zapylenia lub zadymienia atmosfery, która znacznie obniża efektywność pro­dukcyjną szklarni i zwiększa koszty eksploatacji. kamery Wrocław | sklep ogrodniczy | poczta kwiatowa Bydgoszcz | sprawdz które drukarki biurowe sa dobre również dla domu | projektowanie ogrodów | hnasdz.com/ | Wisteria

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.