Szklarnia - Wietrzenie szklarni

Od właściwego rozwiązania technicznego instalacji wentyla­cyjnej w szklarni zależy możliwość utrzymania w niej za pomo­cą wietrzenia odpowiedniej temperatury podczas okresów du­żego nasłonecznienia. Prawidłowe rozwiązanie techniczne po­winno pozwalać na 50—70krotną wymianę powietrza w ciągu godziny, przy czym szybkość przepływu powietrza nie może przekraczać 0,3 m/s. Zbyt duża szybkość powoduje nadmierną transpirację roślin i ich więdnięcie. Dla uzyskania intensywnej wymiany powietrza w szklarni pojedynczej, wolno stojącej, przy jednocześnie niewielkiej szyb­kości przepływu powietrza, trzeba zastosować możliwie dużą powierzchnię otworów wywiewnych umieszczonych w dachu szklarni, jak i otworów nawiewnych w ścianach bocznych. Szklarnie blokowe wielonawowe mogą być, ze względu na cha­rakter konstrukcji, wyposażone jedynie w wietrzniki w dachu. Dla szklarni wolno stojących przyjmuje się obecnie, że po­wierzchnia wietrzników w dachu powinna wynosić nie mniej niż 15% powierzchni użytkowej szklarni; podobnie wietrzniki w ścianach bocznych powinny stanowić nie mniej niż 10% po­wierzchni użytkowej szklarni. W nowoczesnych szklarniach zarówno wietrzniki w dachu, jak i w ścianach bocznych są wykonywane jako wietrzniki ciągłe przez całą długość. Szerokość tego typu wietrzników za­leży od szerokości szklarni, ponieważ większa wysokość szklar­ni szerszej wpływa na to, że wymiana przez wietrzniki o tych samych wymiarach jest intensywniejsza. Dzieje się tak dlatego, że różnica temperatur powietrza między górną a dolną częścią szklarni jest większa i grawitacyjna wymiana powietrza prze­biega szybciej. Na przykład w szklarni o szerokości 6 m wystarczy stoso­wać wietrzniki szerokości 80 cm, w szklarni 12metrowej — 100 cm, zaś w szklarni pojedynczej o szerokości 20 m szero­kość wietrzników w dachu powinna wynosić 1,5 m. Bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na wymianę po­wietrza jest, poza powierzchnią wietrzników, stopień ich maksy­malnego otwarcia. Nawet bardzo duże wietrzniki nie spełniają swojego zadania, jeżeli na skutek wadliwego systemu urucha­miającego klapy nie mogą być podniesione odpowiednio wy­soko. Przyjmuje się, że dla pełnego wykorzystania powierzchni wietrzników w dachu maksymalne otwarcie klap powinno wy­nosić co najmniej 60°, licząc od ich położenia po całkowitym zamknięciu, wietrzników w ścianach bocznych — minimum 50° (rys. 46). Obsługa wietrzników jest szczególnie uciążliwa w okresie zmiennej pogody wiosną, kiedy dla utrzymania właściwych wa­runków temperatury trzeba podczas dnia wielokrotnie otwierać i zamykać wietrzniki. Toteż napęd wietrzników, szczególnie w dachu, powinien być elektryczny, hydrauliczny lub pneuma­tyczny. Rozwiązania takie są powszechnie stosowane we wszy­stkich krajach o rozwiniętej produkcji ogrodniczej pod szkłem. Zmechanizowanie napędu wietrzników w szklarni pozwala na zastosowanie automatycznego ich sterowania. Opracowany w Instytucie Warzywnictwa system automaty­ki wietrzenia znajduje zastosowanie w praktyce dzięki temu, że jest wykonany z elementów produkowanych w kraju. Wietrz­niki napędzane są przez silnik elektryczny o liczbie obrotów zredukowanej do 55/min., elementem sterującym zaś jest para termometrów kontaktowych działających poprzez zespół prze­kaźników elektrycznych (rys. 47). System ten eliminuje ręczne otwieranie i zamykanie wietrzników. Może być również zasto­sowany do sterowania wietrznikami bocznymi. rolnictwo | Komponenty paszowe często stanowią główny pokarm dla hodowanych zwierząt. Pasze są wydajnym i polecanym pożywieniem. | Piece co w codziennym użytkowaniu | zarządzanie zasobami ludzkimi | ogrodowe meble

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.