
Uprawa pomidorów w pierścieniach rozpowszechniona w wielu krajach w ostatnich latach zdobyła także dużą popularność w Polsce. Metoda ta ma kilka ważnych zalet, a mianowicie: pomidory są sadzone do pierścieni (cylindrów) wypełnionych podłożem z torfu wysokiego lub znacznie tańszymi: z torfu niskiego, kompostu z kory, mieszaniny torfu z kompostem z kory lub z drobnymi frakcjami węgla brunatnego czy zdezynfekowanej ziemi kompostowej. Zużycie podłoża jest małe. Temperatura podłoża w pierścieniu jest bardzo zbliżona do temperatury powietrza w szklarni, a stosunki powietrzne znacznie lepsze niż w glebie, dzięki czemu system korzeniowy roślin może rozwijać się szybciej, wpływając na tempo rozwoju całej rośliny. Biorąc pod uwagę wszystkie zalety pierścieniowej metody uprawy, stwierdzić można, że jest ona specjalnie korzystna dla pomidora, zwłaszcza uprawianego we wczesnym terminie, gdy temperatura gleby w szklarni jest niska. Do uprawy pomidora zalecane są pierścienie o średnicy 20— 22 cm i wysokości 20—25 cm. W pierścieniach o zbyt małej pojemności podłoże łatwo wysycha i rośliny wymagają częstego podlewania, a ze względu na szybkie wyczerpywanie składników pokarmowych z podłoża —również częstego dokarmiania. Użycie pierścieni o nadmiernej pojemności spowodowałoby zbędny wzrost nakładów na podłoże i same pierścienie. Uprawa w pierścieniach ma dwa warianty. Pierwszy, polegający na całkowitym wyeliminowaniu przerastania korzeni do gleby, stosuje się wówczas, gdy zachodzi obawa zakażenia roślin przez patogeny glebowe (rys. 89). W wyznaczonych miej scach wykopuje się rowki, następnie całą powierzchnię szklarni pokrywa się folią, a rowki wypełnia się podłożem, na którym ustawia się pierścienie z podłożem. Drugi wariant polega na ustawieniu pierścieni wypełnionych podłożem bezpośrednio na powierzchni gleby w takiej rozstawie jak w uprawie pomidorów w gruncie. System ten może być stosowany wówczas, gdy gleba w szklarni jest zdezynfekowana termicznie lub chemicznie przed cyklem produkcyjnym. Stosując pierwszy wariant i używając pierścieni o średnicy 22 cm i wysokości 22 cm oraz układając w rowku 10centymetrową warstwę podłoża, trzeba dla jednej rośliny przygotować około 22 1 podłoża. Przy drugim wariancie na jedną roślinę przypada 8,5 1 podłoża (tab. 17). Pierścienie mogą być sporządzone z folii grubości 0,1— 0,2 mm (grubsza folia ułatwia napełnianie pierścieni podłożem) przez pocięcie rękawa foliowego szerokości 30—35 cm na odcinki długości 20—22 cm. Pierścienie wykonane z rękawa foliowego mogą być wielokrotnie używane. Pierścienie ze sztywnej folii PCW (winidurowej o grubości 1 mm) są produkowane w różnych wymiarach przez wytwórnie spółdzielcze. Ławki ogrodowe | obrączki ślubne na zamówienie | wazony | weterynarz iława | darmowe tapety | karmy hills | przydomowa oczyszczalnia ścieków