Szklarnia - Uprawa w gruncie szklarni

Warunki glebowe. Metoda ta daje dobre wyniki na glebach luźnych, o dużej zawartości substancji organicznej. Gleby zwię­złe nie nadają się pod uprawę pomidora, gdyż prawidłowy roz­wój jego korzeni zależy bardzo od dobrych stosunków po­ wietrznych w glebie. Oprócz rodzaju gleby niezwykle ważna jest jej zdrowotność. Przy intensywnej uprawie pomidora gleba powinna być dokładnie parowana, nawet dwa razy w ciągu roku, jeżeli prowadzi się dwa cykle produkcyjne. Uprawa gleby powinna być przeprowadzana wyjątkowo sta­rannie, gdyż głębokość uprawy wywiera duży wpływ na plon, o czym świadczą doświadczenia przeprowadzone w Instytucie Warzywnictwa (tab. 16). Stosując pogłębioną uprawę nie należy wydobywać na po­wierzchnię warstw głębszych, dlatego zaleca się stosować pług z pogłębiaczem albo inne narzędzia nie przemieszczające warstw gleby, jak np. zmodyfikowany wyorywacz warzyw korzenio­wych, pracujący do głębokości 40 cm. Przy pasoworzędowej uprawie pomidorów można uprawiać glebę głębiej jedynie w pa­sach, na których posadzone będą dwa rzędy roślin. W Danii do tego typu prac uprawowych wprowadzono samobieżne maszy­ny z taśmowymi frezami o głębokości pracy do 70 cm. Uprawa taka połączona z wprowadzeniem dużej ilości nawozów orga­nicznych na całą głębokość uprawianej gleby zapewnia dosko­nałe warunki do rozwoju systemu korzeniowego roślin. Rozstawa roślin i systemy sadzenia. Na podstawie licznych doświadczeń i wyników produkcji stwierdzono, że zbytnie za­gęszczanie roślin w szklarni, jak i zbyt mała ich liczba na 1 m2 powoduje obniżkę plonu. Optymalna liczba roślin w szklarni zależy głównie od terminu sadzenia i związanej z tym liczby pozostawionych gron. Im mniejszą liczbę gron pozostawi się na roślinach, tym bardziej można je zagęścić. Praktycznie na 1 m2 powierzchni produkcyjnej szklarni powinno przypadać ,nie wię­cej niż 24 grona. Sposób rozmieszczenia roślin w szklarni wywiera dość za­sadniczy wpływ na łatwość pielęgnowania roślin i na ich zdro­wotność, a w konsekwencji na wysokość plonu. Za najkorzyst­niejszy uważa się obecnie system pasoworzędowy, w którym każde dwa rzędy roślin dzieli odległość 50—60 cm, pomiędzy nimi zaś pozostawia się "wolne pasy szerokości 90—95 cm. Od­ległość między roślinami w rzędach wynosi 40 cm (rys. 88). Te odległości mają największe uzasadnienie przy wczesnym sadze­niu i prowadzeniu roślin na 7—8 gron. Sadząc rośliny później, pod koniec lutego można między rzędami stosować odległość 50 cm, 90 cm między parami rzędów i 35 cm w rzędzie. Kierunek rzędów w szklarni powinien być zawsze zgodny lub zbliżony do kierunku północpołudnie (niezależnie od usy­tuowania szklarni w stosunku do stron świata), by uzyskać mo­żliwie dobre oświetlenie maksymalnej powierzchni liści w go­dzinach południowych, gdy intensywność światła jest najwię­ksza, a promienie słoneczne wnikają do szerokich międzyrzędzi. Przy rzędowym sadzeniu bez szerokich przejść rośliny rozra­stając się cieniują się wzajemnie i z intensywnego światła ko­rzystają wyłącznie wierzchołkowe ich części. W prawidłowo usytuowanej szklarni (wschód—zachód) rzę­dy roślin biegną prostopadle do jej osi, a więc są krótkie, co znacznie ułatwia pielęgnowanie roślin, jak również wietrzenie szklarni, gdyż powietrze wnikające przez wietrzniki boczne nie jest zatrzymywane przez gęste rośliny. Natomiast w blokowych szklarniach bułgarskich o małej szerokości nawy (3,20 m) jedy­nie uzasadniony jest kierunek rzędów równoległy do osi szklar­ni (rys. 88b). Odległość pomiędzy roślinami w rzędach powinna wynosić 35—40 cm, zależnie od terminu sadzenia. Furgala, bramy garażowe, duży wybór bram garażowych Toruń | hendi | Najpiękniejsze rasy kotów na portalu o zwierzętach | royal canin | baseny ogrodowe | kolorowe, wytrzymałe, elektryczne markizy w Gdańsku

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.