Szklarnia - Termiczna dezynfekcja małych ilości podłoża

Dezynfekcja stosunkowo małych ilości podłoża używanego do doniczkowania nie nastręcza specjalnych trudności tech­nicznych i może być wykonywana przy użyciu źródeł pary o stosunkowo małej wydajności, jak np. importowane z NRD kotły „stojące" o wydajności około 150 kg pary na godzinę, krajowe kotły, w które wyposażone są kolumny parnikowe o wydajności 250 kg na godzinę, kotły różnego rodzaju lokomobil, kotły stacjonarne parowe instalowane w kotłowniach, jak również nowoczesne wysoko sprawne automatyczne wytworni­ce pary. Praktyczną wskazówką do określenia porcji jednorazowo parowanego podłoża zależnie od wydajności źródła pary jest ilość pary potrzebna do przeparowania 1 m3 podłoża. Wynosi ona 80—120 kg/m3 w zależności od rodzaju wytwornicy i ro­dzaju, a także wilgotności podłoża. Warto podkreślić, że używanie pary przegrzanej (nawet o temperaturze 200°C) o niskim ciśnieniu daje lepsze wyniki,ponieważ do podłoża wprowadza się mniejszą ilość wody pod­czas parowania, a więc nie pogarsza się jego struktury. Im wilgotniejsze jest podłoże, tym wyższą temperaturę powinna mieć para. Ciśnienie pary podczas parowania powinno wynosić 0,2— 0,5 atm, zależnie od metody parowania; przy wyższych ciśnie­niach zbyt dużo pary uchodzi z parowanego podłoża. Temperatura podczas parowania powinna osiągnąć 90°C i nie powinna przekraczać 100°C. Czas parowania od chwili uzyskania równomiernej temperatury w całej parowanej masie powinien wynosić co najmniej 10 minut. Parowanie powinno być przeprowadzone w dostosowanej do tego celu rozbieranej drewnianej skrzyni przykrywanej na czas parowania folią termoodporną, a w jej braku brezentem w celu uniknięcia uchodzenia pary i związanych z tym strat ciepła (rys. 63). Parowanie podłoża może być również wykonywane na dostosowanej do tego celu przyczepie ciągnikowej, na której dnie zainstalowano perforowane rury doprowadzające parę. Do­brze do tego celu nadaje się przyczepa wywrotka ze względu na łatwość rozładunku. noclegi poznań | sklep jeździecki | samochody osobowe | Kot brytyjski | Cukiernia | kwiaciarnie mysłowice | altanki ogrodowe

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.