
Podłoża z torfu wysokiego. Torf wysoki jest obecnie stosowany powszechnie w uprawie warzyw, ponieważ nie zawiera patogenów, ma bardzo dobre właściwości fizyczne (wysoka pojemność wodna i bardzo dobre stosunki powietrzne). Torf nie zawiera prawie żadnych składników pokarmowych, a więc można bez specjalnych obliczeń doprowadzić jego zasobność do optimum dla określonej rośliny. Torf wysoki ma odczyn bardzo kwaśny, wymaga zatem zwapnowania a lepiej dodania kredy. Dla określenia ilości kredy czy wapna, jaką należy dodać do torfu, trzeba przeprowadzić próbę wapnowania. W tym celu pobiera się z pryzmy torfu (lub z poszczególnych balotów) małe próbki sporządzając próbę mieszaną objętości około 10 1. Z próby mieszanej należy odmierzyć 6 próbek po 1 1 torfu. Stopień ugniecenia próbek musi być taki sam jak w pryzmie (balotach), z której torf był pobrany. Każdą z 6 próbek należy wsypać do oddzielnego większego naczynia, np. plastykowego wiadra, i kolejno dodawać wzrastające ilości kredy lub wapna: 2, 4, 6, 8, 10 i 12 g na 1 1 torfu. Próbki po wymieszaniu z nawozem wapniowym, który musi być dobrze sproszkowany, należy nawilżyć do takiej wilgotności, jaką powinno mieć podłoże podczas uprawy. Z każdej próbki należy pobrać próbkę mniejszą (około 0,5 1) i oznaczyć ją liczbą odpowiadającą liczbie gramów nawozu wapniowego dodanego na 1 litr. Próbki trzeba dostarczyć po 48 godzinach od ich nawilżenia do laboratorium stacji chemicznorolniczej, dla oznaczenia pH. Po uzyskaniu wyników można sporządzić tzw. krzywą zobojętnienia oznaczając na jednej osi wartość pH, na drugiej zaś ilości dodanego nawozu wapniowe go. Na podstawie tej krzywej można dokładnie określić ilość nawozów wapniowych, jaką trzeba dodać do określonej partii torfu dla uzyskania właściwego pH. Orientacyjnie można podać, że dla zobojętnienia 1 m3 torfu wysokiego (około 3 baloty torfu) dodaje się 3—5 kg wapna nawozowego lub 5—8 kg kredy, zależnie od odczynu początkowego i zdolności odkwaszającej nawozu wapniowego. Technika mieszania nawozów wapniowych z torfem zależy od ilości przygotowywanego podłoża. Małą ilość torfu rozkłada się cienką warstwą i rozsypuje na niej równomiernie odważoną ilość nawozów wapniowych, po czym kilkakrotnie przerabia. Mieszanie nawozów wapniowych z większą ilością torfu można częściowo zmechanizować używając roztrząsacza obornika. W tym celu na wyrównanej warstwie torfu rozsypuje się równomiernie odważoną ilość nawozów wapniowych (na określoną objętość torfu) i uruchamia roztrząsacz. Metoda ta może być również stosowana przy mieszaniu torfu z mieszanką nawozową, której nie należy dodawać równocześnie z wapnem czy kredą. Odczyn podłoża torfowego należy skontrolować po całkowitym jego przygotowaniu, a więc już po dodaniu nawozów i doprowadzeniu go do odpowiedniej wilgotności. Próbki do ostatecznego oznaczenia pH należy pobierać po kilku dniach od przygotowania podłoża do użycia; pH powinno wynosić 5,5—6,0. Jeżeli podłoże torfowe używane jest do produkcji, roślin o długim okresie wegetacji, zaleca się oznaczać pH co 4—6 tygodni, ponieważ często jego wartość silnie się obniża, co jest powodem objawów niedoboru niektórych mikroelementów. Podwyższenie pH można łatwo osiągnąć nawożąc pogłównie kredą, która podczas nawadniania jest wmywana do podłoża. Torf wysoki musi być przed użyciem do uprawy roślin wzbogacony w składniki pokarmowe: na 1 m3 odkwaszonego torfu dodaje się 4—5 kg części A mieszanki nawozowej MIS, którą dokładnie miesza się z torfem, a następnie 135 g części B, którą należy rozpuścić w 40 1 wody uprzednio zakwaszonej kwasem siarkowym (do 40 1 wody należy dodać 20 ml stężonego kwasu siarkowego). Używając tak dużej ilości roztworu mikroelementów łatwiej je rozprowadzić w podłożu. Przygotowując podłoże torfowe do uprawy pomidora zaleca się stosować mieszankę nawozową MIS 4, do uprawy ogórka zaś mieszankę MIS 3 o większej zawartości nawozów azotowych. Po dodaniu wszystkich składników torf trzeba kilkakrotnie przerobić, dodając jednocześnie 250—300 1 wody na 1 m3 torfu. Podłoża z torfu niskiego. Wyniki uzyskiwane w produkcji warzyw na podłożach z torfów niskich pokrywały się całkowicie z wynikami przy zastosowaniu torfów wysokich. Torfy niskie mają nawet pewną przewagę nad wysokimi, ponieważ są kilkakrotnie tańsze. Przygotowanie podłoży z torfów niskich różni się jednak nieco od podanego dla torfów wysokich, torfy niskie bowiem — zależnie od pochodzenia — mogą mieć różne pH i odznaczać się różną zasobnością w poszczególne składniki pokarmowe. W związku z tym należy ich wapnowanie i nawożenie oprzeć na analizach. Zakresy optymalnej zawartości składników pokarmowych w różnych torfach podano w tab. 9. Gekony | systemy solarne | automatyka do bram | bluzki damskie producent