Szklarnia - Produkcja rozsady

Nasiona. Nasiona pomidora do szklarniowej produkcji po­winny pochodzić ze źródeł gwarantujących właściwą odmianę, wartość użytkową i zdrowotność nasion. Łączne nakłady na uprawę pomidora w szklarniach są tak duże, że stosowanie na­wet bardzo drogich, ale pewnych pod każdym względem nasion jest zawsze opłacalne. Nasiona przed siewem powinny być odkażone. Większość importowanych nasion pomidora jest odkażana przez firmy na­sienne. Przeprowadzenie odkażania we własnym zakresie w celu zniszczenia wirusów polega na 15minutowym moczeniu nasion w 10procentowym roztworze fosforanu trójsodowego o tempe­raturze 20—30°C. Po odkażeniu nasiona należy przepłukać do­kładnie czystą wodą i osuszyć. Grzyby przenoszone przez na­siona (powodujące zgorzel) niszczy się zaprawianiem nasion Zaprawą nasienną T zawiesinową (3 g/kg). Siew. Termin siewu nasion przy produkcji wiosennej zależy od: 1) terminu sadzenia rozsady w szklarni; 2) doświetlania sie­wek, a następnie rozsady światłem sztucznym (w tym okresie dla racjonalnej produkcji rozsady pomidora doświetlanie jest wskazane). Dane zamieszczone w tabeli 15 dotyczą większości terenów Polski. Niewielkie różnice mogą występować na południu kraju, gdzie warunki świetlne są lepsze. W rejonach podgórskich ła­twiej można wyprodukować dobrą rozsadę pomidora bez jej doświetlania. Zbyt wczesny siew nasion zmusza, w późniejszym okresie produkcji rozsady, do obniżania temperatury w szklarni w celu ograniczenia wzrostu roślin, co jest szkodliwe, natomiast bez Nasiona należy siać wyłącznie do podłoża wolnego od pato­genów. Z tego względu najodpowiedniejszy jest świeży torf ogrodniczy (drobny). Jeżeli stosuje się ziemię, to musi ona być bezwzględnie odkażona termicznie, przy czym można ją używać najwcześniej w 5 tygodni od parowania. Zbyt wczesne użycie ziemi po tym zabiegu jest przyczyną znacznego obniżenia się procentu wschodów. Nasiona najlepiej jest wysiewać do skrzy­nek wysiewnych (około 2 g na skrzynkę o wymiarach 50 X X35 cm), co pozwala przenieść siewki w skrzynkach na miej­sce pikowania. Jeżeli nasiona wysiewane są bezpośrednio na stół szklarniowy (norma wysiewu 12—14 g/m2 stołu), to siewki muszą być wyrywane i przenoszone już bez ziemi, możliwie szybko, aby ich korzenie podeschły przed pikowaniem. Nasiona sieje się w rzędy co 5 cm, na głębokość 4—5 mm. Dla uzyskania 1000 sztuk rozsady wysiewa się 5—6 q nasion. Pikowanie. Do pikowania siewek przystępuje się po ukaza­niu się pomiędzy liścieniami pierwszego liścia, w około 2 ty­godnie od siewu. Siewki pikuje się w rozstawie 5X5 cm do skrzynek wypełnionych zdezynfekowaną termicznie ziemią lub podłożem z wysokiego torfu. Głębokość umieszczenia roślin po­winna być taka, aby odległość liścieni od powierzchni ziemi wynosiła 5—10 mm. Pikowanie pozwala na zmieszczenie stosun­kowo dużej liczby roślin na małej powierzchni, co jest istotne przy doświetlaniu. W około 2 tygodnie po przepikowaniu sie­wek do skrzynek, gdy liście zaczną się zwierać, należy przystą­pić do doniczkowania. Można również pikować siewki od razu do doniczek. W praktyce jednak nie stosuje się tej metody, mimo że odpada wtedy jedna czynność związana z przesadza­niem roślin, ponieważ przy tzw. podwójnym pikowaniu zyskuje się na zajmowanym przez rozsadę miejscu, co jest szczególnie ważne przy doświetlaniu rozsad. Doniczkowanie roślin. Doniczki powinny mieć średnicę 8— 10 centymetrów, przy czym nie bez znaczenia jest ich kształt. Używane często doniczki ceramiczne, bardzo zwężone u dołu, zawierają mało ziemi, szczególnie w dolnej części. Jest to po­wodem szybkiego i nadmiernego przerastania ziemi korzeniami, które bardzo szybko obumierają z braku składników pokarmo­wych i wody. Dlatego też zaleca się obecnie stosować doniczki z tworzywa sztucznego o możliwie małej różnicy pomiędzy gór­ną a dolną średnicą lub cylindry bez dna z folii winidurowej. Ponadto wadami doniczek ceramicznych są: znaczny ciężar, utrudnione składowanie, nietrwałość (łatwość stłuczenia), trud­ność dezynfekcji (tylko parowanie lub gotowanie) oraz szybsze wyparowywanie wody przez mikroporowate ściany. Powoduje to zwiększone straty wody z ziemi, jak również ochładzanie się jej. Temperatura ziemi w doniczce ceramicznej jest w tych sa­mych warunkach niższa o 1—1,5°C od temperatury w doniczce z tworzywa sztucznego. Ma to oczywiście znaczenie dla rozwo­ju systemu korzeniowego. ) Doniczki z tworzywa sztucznego są higieniczniejsze, ponie­waż można je dokładniej umyć i wydezynfekować chemicznie, np. zanurzając w 2procentowym roztworze formaliny. Do doniczek sadzi się rośliny, gdy mają 3—4 liście. Zbyt późne doniczkowanie powoduje wybieganie rozsady na skutek wzajemnego zacieniania się roślin. Rośliny należy sadzić tak, aby ich liścienie znalazły się w odległości około 1 cm od powierzchni ziemi. Podczas sadze­nia należy podłoże wokół korzeni silnie ugnieść. Doniczki można ustawić na stole bez odstępów. Mieści się I wtedy około 150 doniczek na 1 m2 stołu. Po upływie około 2 ty­godni, gdy liście sąsiednich roślin zaczną się z sobą stykać, należy doniczki rozstawić, umieszczając około 75 roślin na 1 m2. Okres produkcji rozsady, od doniczkowania do posadzenia jej w szklarni, trwa 25—30 dni. Dobra rozsada powinna mieć 8 wykształconych liści i wysokość nie przekraczającą 25 cm. W produkcji wielkotowarowej stosuje się czasem uproszczo­ne metody produkcji rozsad zmniejszające nakłady pracy ręcz nej. Pierwsza z tych metod to pikowanie siewek do doniczek ziemnych produkowanych przez doniczkarki mechaniczne. Dru­ga, jeszcze bardziej uproszczona, polega na siewie nasion do produkowanych również przez doniczkarki bloków ziemnych. Nasiona do bloków ziemnych są wysiewane przez automatycz­ne siewniczki stanowiące podstawowe wyposażenie doniczkar­ki. Konstrukcja siewnika pozwala na umieszczenie jednego na­siona w każdym bloku. Do siewu w blokach mogą być użyte jedynie nasiona otoczkowane (otoczka nasion wykonana jest ze specjalnej masy z dodatkiem nawozów i środków ochrony roślin), jednakowej wielkości, kulistego kształtu. Sposób ten, połączony z ustawianiem bloków ziemnych na paletach, pozwa­la znacznie zmniejszyć nakład pracy ręcznej, nadaje się jednak głównie do późniejszej produkcji rozsady, np. dla tuneli folio­wych, w których wysadza się ją od początku marca. Na miejsce stałe sadzi się mniejsze rośliny, ponieważ nie ma możliwości rozstawienia ich. Do produkcji rozsady stosuje się najczęściej doniczki lub bloki ziemne o wymiarach 7X7 cm i wysokości 7—10 cm. Zmywarki gastronomiczne | amortyzator kabiny | Producent oświetlenia | oranżeria | Super Mario | rolety okienne warszawa | pielęgnacja ogrodów warszawa | lasery medyczne

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.