Szklarnia - Nawadnianie przy wysokim ciśnieniu wody

Najbardziej rozpowszechnionym systemem nawadniania jest nawadnianie ciśnieniowe za pomocą rur stalowych ocynkowa­nych, aluminiowych lub rur z tworzywa sztucznego 1, na któ­rych w określonych odległościach są umieszczone dysze ude­rzeniowe. Wydajność tego typu deszczowni zależy od rodzaju dysz. Strumień wody wypływającej z dyszy nawadnia powierz­chnię koła o średnicy zależnej od użytej dyszy i ciśnienia wody. Deszczownie tego typu wymagają ciśnienia wody 2— 4 atm, przy którym każda dysza ma zasięg od 100 do 150 cm. W takich też odległościach dysze umieszczane są na rurach. Zaletami tego systemu nawadniania są: niskie koszty eks­ploatacji, znaczna trwałość instalacji oraz równomierny rozdział wody na powierzchnię uprawną. Z wad można wymienić: duże zapotrzebowanie na wodę w jednostce czasu, co zmusza do stosowania przewodów zasila­jących o znacznych średnicach, konieczność utrzymywania w in­stalacji zasilającej stałego, dość wysokiego ciśnienia wody, moż­liwość nawadniania roślin wrażliwych na wysoką wilgotność powietrza tylko w godzinach rannych, tak aby rośliny przed nocą mogły wyschnąć oraz aby wilgotność powietrza w szklarni czy tunelu foliowym do zmroku można było obniżyć przez wie­trzenie.Nawadnianie kroplowe. System ten staje się coraz bardziej popularny w produkcji ogrodniczej. Polega on na tym, że do każdej rośliny doprowadzona jest plastykowa rurka nawadnia­jąca o średnicy od 0,5 do 1,0 mm (rys. 58), umocowana za po­mocą uchwytu do małego palika wbitego w ziemię tuż przy roślinie. Kapilary nawadniające poszczególne rośliny zasilane są w wodę z półelastycznych rurek polietylenowych o średnicy 15—20 mm, zależnie od długości ciągów nawadniających. W rur­ce zasilającej wywiercone są w odległościach dostosowanych do rozstawy roślin otwory o średnicy minimalnie mniejszej od średnicy kapilarów; do tych otworów wciskane są kapilary. Rurki zasilające zamknięte są na końcach i połączone z insta­lacją wodociągową za pomocą rurek o małej średnicy, których celem jest zmniejszenie ciśnienia wody w rurkach nawadniają­cych do 20—70 cm słupa wody, zależnie od wysokości umiesz­czenia rurek nawadniających. Zaletami systemu nawadniania kroplowego są: wyjątkowo dokładny rozdział wody na poszczególne rośliny (każda roślina otrzymuje prawie jednakową liczbę kropel wody w jednostce czasu); niezwilżanie roślin ani powierzchni gleby; bardzo po­wolny przebieg nawadniania, w związku z czym zapotrzebowa­nie na wodę w czasie jest bardzo niskie i można jednocześnie nawadniać znaczne powierzchnie przy ograniczonej wydajności instalacji wodociągowych; możliwość nawadniania roślin przez całą dobę, jeżeli taka konieczność wystąpi; znacznie ograniczo­ne straty wody i możliwość łatwiejszego utrzymania wilgotno­ści na poziomie optymalnym. System ten nadaje się do nawadniania wszystkich roślin sa­dzonych w dużej rozstawie (pomidor, ogórek, gerbera, róża itp.) i jest szczególnie przydatny w uprawie roślin metodą pierście­niową lub kontenerową. Wadą systemu nawadniania kroplowego jest zatykanie rurek nawadniających przez zanieczyszczenia znajdujące się w wo­dzie. Dlatego też woda powinna być pozbawiona soli żelaza i mechanicznych zanieczyszczeń. Nawadnianie wgłębne i podpowierzchniowe. Nawadnianie wgłębne polega na ułożeniu w glebie na głębokości (5—30 cm) sieci ceramicznych rurek drenarskich lub perforowanych rur z tworzywa sztucznego. Sieć zasilana jest z instalacji wodocią­gowej, woda zaś rozchodzi się w glebie. Podstawowymi wadami tego systemu są: kilkakrotnie większe zużycie wody na jednost­kę powierzchni w porównaniu np. z deszczowaniem (zużycie vody wzrasta wraz ze zwiększającą się przepuszczalnością pod­glebia); nierównomierne nawadnianie, ponieważ przepuszczal­ność gleby nie jest jednakowa i idealne spoziomowanie linii sączków nie jest możliwe; kosztowna eksploatacja ze względu na konieczność prac konserwacyjnych. System nawadniania podpowierzchniowego, w którym sączki nawadniające zakładane są na małej głębokości (5—10 cm), chociaż jest bardziej oszczędny w zużyciu wody, wymaga jed­nak corocznego montażu i demontażu, co na większych po­wierzchniach szklarni nie jest możliwe, na mniejszych zaś dość pracochłonne, a w związku z tym kosztowne. Systemy te ze względu na wiele wad zostały wyeliminowa­ne z użycia. Nawadnianie bruzdowe. System ten stosowany w niektórych krajach polega na rozprowadzaniu wody bruzdami zasilanymi w wodę z głównego rowka zasilającego, do którego woda do­starczana jest z instalacji wodociągowej. Nie pozwala on na oszczędne i równomierne nawadnianie, a poza tym ma zasadni­czą wadę, a mianowicie dostarczana w dużych ilościach woda wypycha powietrze ż gleby, co stwarza okresowo beztlenowe warunki w glebie. Korzenie przestają funkcjonować normalnie, wskutek czego rośliny mogą zwiędnąć, co zdarza się szczególnie na glebach cięższych, mało przepuszczalnych. patchcord | żaluzje warszawa | Buty Wojas | ubranka dla psów | bramy przesuwne kraków | części dacia poznań | akcesoria do akwarium | domy parterowe

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.