Szklarnia - Najczęściej stosowane systemy ogrzewania

Najbardziej rozpowszechnionym systemem ogrzewania wo­dnego mniejszych obiektów szklarniowych jest tzw. system gra­witacyjny, polegający na zasadzie samoczynnej cyrkulacji wody przy wykorzystaniu różnicy w ciężarze właściwym wody w za­leżności od jej temperatury. System ten ma opinię niezawodne go w eksploatacji, a konstrukcja instalacji jest bardzo prosta, ma on jednak wiele wad: Wymaga zagłębionej kotłowni, gdyż im większa jest róż­nica między poziomem kotła a grzejnikami w szklarni, tym szybciej krąży woda. Koszt budowy zagłębionej kotłowni jest znacznie wyższy niż kotłowni napowierzchniowej, a jeżeli po­ziom wód gruntowych jest wysoki, to budowa zagłębionej kotłowni jest często zbyt kosztowna. Wielkość obiektu szklarniowego ogrzewanego systemem grawitacyjnym jest bardzo ograniczona, gdyż do sprawnego działania systemu niezbędny jest duży spadek przewodów zasi­lających i powrotnych. Długość szklarni nie powinna przekra­czać 30 m. Koszt wykonania jest wysoki w porównaniu z innymi sy­stemami, ponieważ rury grzejne w szklarni oraz przewody zasi­lające i powrotne muszą mieć duże średnice, aby umożliwić dobre krążenie wody między grzejnikami w szklarniach a ko­tłem. Grawitacyjny system ogrzewania szklarni jest bezwładny termicznie, ponieważ nagrzanie lub schłodzenie dużej masy wody znajdującej się w rurach o dużej średnicy trwa stosun­kowo długo. Powoduje to bardzo ograniczoną możliwość utrzy­mywania wymaganej temperatury w szklarni, szczególnie pod­czas zmiennej pogody. Często też na skutek niemożliwości szyb­kiego zredukowania wydajności zładu grzejnego trzeba wie­trzyć szklarnie (szczególnie wiosną), wskutek czego zużycie pa­liwa niepotrzebnie wzrasta. Tabela 4 przedstawia szereg podstawowych danych dla rur grzejnych różnej średnicy i różnych typów. Z tabeli tej wyciągnąć można szereg praktycznych wniosków, a mianowicie: Na 1 m2 powierzchni grzejnej w najczęściej stosowanych rurach o'średnicy 80 mm (3 cale) przypada dwa razy więcej wody niż w rurach o średnicy 40 mm (172 cala), a więc bez­władność zładu grzejnego wykonanego z rur 3calowych jest dwukrotnie większa. Nakład na potrzebne rury grzejne zwiększa się wraz ze zwiększaniem ich średnicy. Tabela 4 Rury o mniejszej średnicy jest znacznie łatwiej zmonto­wać w szklarni niż rury o średnicy dużej. Również armatura dla tych rur jest tańsza. Łączna masa rur grzejnych dla 1000 m2 szklarni wyniesie w przypadku rur o średnicy 40 mm (IV* cala) około 17 890 kg, rur 80 mm (3calowych) — około 20 825 kg. Z przytoczonych danych wynika, że stosowanie grawitacyj­nego systemu ogrzewania w szklarniach, a tym samym używa­nie rur grzejnych o dużych średnicach jest bardzo nieekono­miczne. W obiektach mających już kilkaset metrów kwadrato­wych szklarni bardziej opłacalne jest ogrzewanie wodne z obie­giem wymuszonym za pomocą pompy cyrkulacyjnej. Pozwala to zastosować rury o małej średnicy (zaleca się dla rur gładkich średnicę 40 mm, a nie powinna ona przekroczyć 50 jednostkowej (tab. 4) 1 mb takiej rury ma dużą powierzchnię grzejną, a tym samym dużą wydajność cieplną. Jeżeli np. w szklarni o powierzchni 1000 m2 należy zainstalować około 4635 mb rur gładkich o średnicy 40 mm (l*/2 cala) lub około 2510 mb rur o średnicy 80 mm (3 cale), to rur żebrowych 0 średnicy 72/66, średnicy żeber 150 mm i odległości między żebrami 18 mm trzeba zainstalować tylko 1000 mb, a więc około 4,5 raza mniej niż rur o średnicy 40 mm i około 3 razy mniej niż rur o średnicy 80 mm. A więc koszt montażu rur żebrowych jest wielokrotnie niższy niż montażu rur gładkich. Rury żebrowe mają jednak wady: 1. Wymagają bardzo starannego zabezpieczenia przed ko rozją, ponieważ rdza bardzo szybko niszczy żebra na rurach 1 same rury, a ponadto stwarza warstwę izolacyjną między rurą a żebrowaniem, zmniejszając wydajność cieplną takich rur. 2. Rury żebrowe muszą być stale utrzymywane w czystości, aby pomiędzy żebrami swobodnie przepływało powietrze, w prze ciwnym razie wydajność cieplna rur ulegnie znacznemu zmniej szeniu. Najlepiej jest stosować rury stalowe żebrowe ocynkowane, ponieważ w zasadzie nie wymagają one kłopotliwych i koszto­wnych zabiegów konserwacyjnych. Natomiast rury stalowe że­browe nie ocynkowane należy przed zamontowaniem ich do szklarni pomalować po dokładnym oczyszczeniu farbą antyko­rozyjną, a następnie białą farbą olejną. Malowanie rur żebro­wych zamontowanych jest bardzo trudne i pracochłonne. Przy zastosowaniu ogrzewania wodnego o wymuszonym obiegu wody istnieje jednak pewne niebezpieczeństwo polega­jące na tym, że w wypadku przerwy w dopływie prądu po­trzebnego do napędu pompy ogrzewanie przestaje działać, co przy niskich temperaturach zewnętrznych oznacza szybkie za­mrożenie szklarni. Dlatego należy przed takimi awariami zabez­pieczyć obiekt szklarniowy, co można zrobić dwoma sposobami, zależnie od jego wielkości: 1. Jeżeli wielkość obiektu szklarniowego nie przekracza kilku tysięcy metrów kwadratowych, to najtańszym rozwiąza­niem będzie zainstalowanie dodatkowej pompy cyrkulacyjnej napędzanej silnikiem spalinowym. Moc tego silnika i jego obro Rys. 30. Instalacja ogrzewcza w tunelu foliowym wykonana z rur żebro­wych ty muszą być dobrane do pompy. Ponieważ zapotrzebowanie mocy pomp cyrkulacyjnych jest stosunkowo małe, do ich na­pędu wystarczy benzynowy silnik małej mocy. 2. Jeżeli obiekt szklarniowy ma większą powierzchnię, ko­rzystniejsze jest zainstalowanie awaryjnego agregatu prądo­twórczego o odpowiedniej mocy. mm). t Jeżeli chodzi o koszt instalacji i jej montażu, to najkorzy­stniejsze są stalowe rury żebrowe, gdyż mimo wysokiej ceny działki budowlane | kosiarki stiga | pedigree | kwiaty z dostawą poznań | Linki sponsorowane | forum o kotach

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.