Szklarnia - Łączenie folii polietylenowej i mocowanie jej na konstrukcji

Do nakrycia tunelu foliowego o wymiarach 30X4,5 m po­trzebny jest płat folii o wymiarach 30,3X8,60 m. Ponieważ folia dostarczana jest w postaci rękawów różnej szerokości, koniecz­ne jest jej łączenie. Folia polietylenowa nie może być klejona, lecz wyłącznie spawana. Spawać można zgrzewarką pracującą w sposób ciągły albo strumieniem gorącego powietrza. Pierw­szy sposób jest znacznie praktyczniejszy i wydajniejszy, drugi stosowany jest przy spawaniu folii na drzwiach, ponieważ zgrze­warką nie można spawać łukowatych brzegów. Zgrzewarki używane do produkcji torebek z folii polietyle­nowej nie nadają się do spawania folii na pokrycia tuneli, po­nieważ sposób i jakość spawania są nieodpowiednie. Zgrzewar­kę do folii polietylenowej można wykonać nawet gospodarczym sposobem z elementów żelazka elektrycznego (rys. 25). Do spawania folii potrzebny jest przede wszystkim równy stół, którego długość musi być nieco większa od szerokości spawanego płata folii. Jeżeli szerokość folii dla tunelu szeroko­ści 4,5 m wynosi 8,6 m, to potrzebny jest stół długości około 9 m (rys. 26). Rękaw foliowy tnie się na kawałki długości 8,6 m, a na­stępnie rozcina je wzdłuż zagięcia jednej z krawędzi rękawa. Jeden płat folii kładzie się na stole w ten sposób, aby brzeg, który ma być spawany, leżał z kilkucentymetrowym zakładem poza linią spawania. Drugi płat folii nawija się na rurkę dłu­gości 9 m, najlepiej winidurową, i umieszcza na uchwytach przybitych do stołu. Brzeg płata folii nawiniętego na rurkę na­kłada się na brzeg folii ułożonej na stole. Następnie przykrywa się obydwa nałożone na siebie brzegi płatów foliowych taśmą z teflonu lub estrofolu i przyciska linią, przy której prowadzi się zgrzewarkę. Szybkość przesuwania zgrzewarki zależy od wydajności cieplnej grzałki, od grubości folii, temperatury po­mieszczenia i siły docisku, którą należy ustalić na podstawie prób. Poprzeczne spawanie płata folii jest uzasadnione z dwóch względów: 1) łatwiej jest spawać odcinki długości 8,6 m (szerokość tu­nelu 4,5 m) niż odcinki długości 30,3 m (długość tunelu); 2) fo­lia na tunelu jest znacznie silniej naciągnięta prostopadle do osi tunelu niż równolegle, toteż poprzecznie spawana powłoka jest znacznie mniej naprężona w miejscach spawanych, co za­pobiega ich uszkodzeniu. Tunel należy nakrywać podczas bezwietrznej pogody, po­nieważ wiatr bardzo utrudnia pracę, a może nawet spowodować uszkodzenie folii. Przystępując do nakrycia konstrukcji gotową powłoką z fo­lii, wykopuje się wzdłuż obu stron tunelu rowki szerokości 20—30 cm i głębokości 25—40 cm, zależnie od szerokości tune­lu. Rowki te muszą być oddalone o 2—3 cm od rur cokołu. Ziemię z wykopanych rowków należy odkładać na zewnątrz tunelu. Następną czynnością jest równe ułożenie na rowku, przy jednym boku tunelu, płata folii złożonego podłużnie w harmo Kolejna czynność to nałożenie folii na konstrukcję. Zależnie od długości i szerokości tunelu zatrudnionych jest przy tym 4—12 osób. Nałożoną na konstrukcję folię trzeba tak przesu­nąć, aby z obydwu boków tunelu pozostały takiej samej sze­rokości pasy folii, które układa się w rowkach i przysypuje około 10centymetrową warstwą ziemi. Następnie przystępuje się do naciągania folii, unosząc do góry wystające z rowka brzegi folii jednocześnie i równomiernie z obydwu stron tunelu. Po mocnym naprężeniu powłoki na folię w rowku sypie się jeszcze tyle ziemi, aby po udeptaniu grubość jej wynosiła 10— 12 cm. Wystające z rowka brzegi folii zagina się do rowka, po­nownie przysypuje ziemią i udeptuje, wypełniając cały rowek. Umocowana w ten sposób folia jest w pełni zabezpieczona przed wyrwaniem jej przez wiatr. Folię w szczytach tuneli mocuje się w sposób następujący: z obu końców gotowego płata na całej jego szerokości wyko­nuje się zakładkę szerokości 5—10 cm. W zakładkę na końcu płata wciąga się mocną linkę konopną lub z tworzywa sztucz­nego, której końce wyciąga się przez otwory wycięte w odle­głości 100—120 cm od obu krawędzi folii. Po podłużnym naciągnięciu folii wzdłuż konstrukcji zakładki powinny wystawać na 10—20 cm poza skrajne pałąki. Końce linki wystające z zakładek przesuwa się pod rurą cokołową z obydwu stron tunelu, naciąga mocno, owija kilkakrotnie wo­kół rury i mocno zawiązuje. Naprężona zakładka stanowi koł­nierz, który mocno naciąga folię na konstrukcję tunelu ­nijkę, co ułatwia jego rozwijanie. Linka używana do napinania folii w szczytach nie powinna być zbyt cienka oraz powinna być przywiązana we właściwym miejscu. Zbyt cienka linka, a także przywiązana zbyt daleko od bocznej ściany tunelu, może przeciąć folię na zakładce, którą trzeba powtórnie spawać. Drzwi tunelu muszą być gotowe przed przystąpieniem do nakładania folii na konstrukcję, aby zaraz mogły być założone i zamknęły tunel. Najtrudniejsze jest wykonanie powłok po­dwójnych dla drzwi. Przygotowuje się płat folii nieco dłuższy od podwójnej szerokości i spawa się z niego dostosowaną do kształtu drzwi „kopertę", do której wsuwa się konstrukcję wy­konaną z rurek. Następnie wycina się nożyczkami otwory na zawiasy, folię naciąga się mocno i spawa łukowate brzegi za pomocą cienkiego strumienia gorącego powietrza. Do spawania gorącym powietrzem służy dmuchawka z elek­trycznym podgrzewaczem, taka jaką spawa się płyty winidurowe. Podgrzewacz dmuchawki podłączony jest do sieci 220 V, powietrze zaś do dmuchawki może dostarczać sprężarka albo zwykły odkurzacz po dorobieniu odpowiednich końcówek. Spawanie folii na drzwiach powinno być wykonane w po­mieszczeniu ciepłym, aby folia, która ma znaczny współczyn­nik rozszerzalności, mogła być dobrze napięta. Uszkodzone tunele foliowe można reperować wyłącznie przez przyspawanie łat z folii, za pomocą zgrzewarki. Jeżeli używana folia nie daje się spawać, należy miejsca, w których ma być spawana, przetrzeć drobnym papierem ściernym. baseny | altanki ogrodowe | sprzęt jeździecki | Polecane przez profesjonalnych rolników środki ochrony roślin dają duże efekty podczas uprawy i większe zyski. | skracanie linków | standy | baseny ogrodowe

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.