Szklarnia - Kontrola temperatury powietrza

Najprostszym przyrządem do kontrolowania temperatury po­wietrza jest termometr pokojowy zawieszony na takiej wyso­kości, do jakiej wyrastają rośliny. Jest to bardzo ważne, ponie­waż zależnie od wysokości pomiaru różnica w odczytywanych temperaturach może dochodzić nawet do kilku stopni, co nie jest obojętne dla uprawianych roślin. Używane termometry, zwłaszcza tanie, popularne, powinny być sprawdzane przez po­równanie z termometrem wzorcowym. Dla zorientowania się w minimalnych i maksymalnych tem­peraturach, jakie wystąpiły w pomieszczeniu produkcyjnym w określonym czasie, można stosować termometry maksymalnominimalne. Tego typu termometr ma dwie rurki wskaźniko­we z oddzielnymi skalami temperatur dla każdej z nich; w ka­żdej rurce znajduje się metalowy pręcik przesuwany w jedną tylko stronę przez słupek rtęci i pozostający w skrajnym poło­żeniu, do jakiego w określonym czasie został przesunięty. W związku z tym zawsze na termometrze można odczytać, jaka najniższa czy najwyższa temperatura wystąpiła np. w czasie nocy. Po wykonaniu odczytu pręciki wskaźnikowe temperatur sprowadza się do aktualnego poziomu temperatur za pomocą magnesu. Przyrządem znacznie lepiej orientującym w przebiegu tem­peratury jest termograf (rys. 49). Pozwala on na rejestrowanie temperatury na specjalnej taśmie z podziałką godzinową. Termografy mogą być dostosowane do rejestrowania przebiegu temperatur w ciągu jednej doby lub w ciągu tygodnia, jak rów­nież do różnego zakresu temperatur, np. od —30° do 30°C czy od 0° do 50° Dokładność wskazań dobrze wyregulowanych termografów wynosi ±1°C i jest wystarczająca. Do rejestracji temperatur w szklarniach czy tunelach folio­wych najlepiej nadają się termografy do rejestrowania tempe­ratury w ciągu tygodnia, o skali temperatur od 0° do 50°C. Termografy tygodniowe są wyposażone w mechaniczny (ze­garowy) napęd bębna, na który nawinięta jest papierowa taśma ze skalą. Obsługa termografu polega na zmianie taśmy i nakrę­ceniu zegara napędzającego bęben raz w tygodniu. Przez skle­janie taśm z zapisem tygodniowych temperatur można uzyskać szczegółowy wykres temperatur rejestrowanych w określonym pomieszczeniu w ciągu całego okresu produkcji. Elektryczne rejestratory temperatury pozwalają na ciągłą rejestrację temperatury w poszczególnych pomieszczeniach. Mogą być umieszczone poza pomieszczeniem, w którym rejestrują temperaturę. Każdy rejestrator może notować na jednej taśmie tempe­raturę kilku pomieszczeń (nawet do 6) (rys. 50). Z rejestratorem połączone są przewodem elektrycznym (rys. 51) ter­mometry oporowe zainstalowane w po­mieszczeniach, których temperaturę za­mierza się rejestrować. Doprowadzony do termometru ze specjalnego zasilacza prąd elektryczny napotyka na większy lub mniejszy opór uzwojeń zależny od temperatury otoczenia, a odprowadzony drugim przewodem do galwanometru po­woduje większe lub mniejsze wychylenie jego ramienia. Ramię to uderzane co 10— 20 sekund przez specjalną listwę reje­stratora odbija punkty na skali taśmy. Rejestratory elektryczne odznaczają się znaczną dokładnością i są bardzo wy­ godne w eksploatacji, jednak ich zakup i instalacja wymaga dość znacznych nakładów. Trzeba tu również wspomnieć o metodach sygnalizacji tem­peratur krytycznych. Zagadnienie to jest szczególnie ważne dla obiektów z dużą liczbą pomieszczeń, w których instalacje centralnego ogrzewania i wietrzenia są sterowane indywidual­nie. W obiekcie składającym się np. z kilkudziesięciu szklarni bardzo trudno jest ciągle kontrolować temperaturę, szczegól­nie w nocy podczas mrozów czy w dzień podczas silnego na­słonecznienia. Dlatego też celowe jest zainstalowanie systemu sygnalizacji temperatur krytycznych, których przekroczenie w górę lub w dół jest dla roślin szkodliwe. System opracowany w Zakładzie Mechanizacji Instytuti' Warzywnictwa polega na tym, że w każdym objętym sygnali­zacją pomieszczeniu instaluje się dwa termometry kontaktowe (rys. 52), z których jeden z nich nastawia się na dopuszczalną temperaturę minimalną, drugi zaś na dopuszczalną temperaturę maksymalną. Termometry połączone są przewodami elektrycz­nymi z umieszczoną w centralnym pomieszczeniu tablicą (rys. 53), na której zainstalowane są lampki czerwone sygnali­zujące przekroczenie dopuszczalnej temperatury w górę oraz zielone sygnalizujące przekroczenie dopuszczalnej temperatury w dół. Każde włączone do sygnalizacji temperatur krytycznych pomieszczenie ma na tablicy 2 lampki — czerwoną i zieloną. W razie przekroczenia dopuszczalnej temperatury w którym­kolwiek pomieszczeniu pod odpowiednim numerem zapala się lampka. Dla zwiększenia skuteczności sygnalizacji można wmon­tować do tablicy sygnalizator akustyczny, który włącza się samoczynnie, jeżeli jakakolwiek z lampek zaczyna świecić. Gdy we wszystkich pomieszczeniach obiektu temperatury znajdują się na właściwym poziomie, żadna z lampek na tablicy nie świeci się. System sygnalizacji temperatur krytycznych zainstalowany w obiekcie szklarniowym dość wcześnie informuje o powstaniu zbyt wysokiej czy niskiej temperatury, pozwalając wyelimino­wać tego przyczynę, a więc uchronić rośliny przed przechłodzeniem (przemarznięciem) lub przegrzaniem. W porównaniu z wartością użytkową instalacja tego typu nie jest droga, a ponadto może być wykonana całkowicie z ele­mentów produkowanych w kraju. tapety | Ogrody zimowe | ogrody aleksandrów łódzki | Myjnie dla psów | serwis vaillant kraków | projekty altan

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.