Szklarnia - Kierunki rozwoju budownictwa szklarniowego i stosowane materiały

Ze znacznym uproszczeniem można stwierdzić, że rozwój nowoczesnego budownictwa szklarniowego idzie w dwóch kie­runkach. Jeden kierunek zmierza do zmniejszenia nakładów inwesty­cyjnych na jednostkę powierzchni szklarni, a więc do budowy szklarni z małej liczby drobnoprofilowych elementów stalo­wych. Jego stroną ujemną jest możliwość budowy wyłącznie szklarni blokowych z wąskimi nawami. W związku z tym po­garszają się warunki świetlne w szklarniach, niedostateczne jest wietrzenie w okresach silnego nasłonecznienia i wysokich temperatur zewnętrznych, podczas obfitych opadów śniegu po­wstaje niebezpieczeństwo wgniatania szyb, a mały rozstaw ele­mentów konstrukcyjnych utrudnia zmechanizowanie niektórych podstawowych prac. Bezspornymi zaletami szklarni blokowych z wąskimi nawa­mi są: dobre wykorzystanie ziemi, ponieważ pod jednym da­chem znajduje się często wielohektarowa powierzchnia pro­dukcyjna; stosunkowo łatwa naprawa szklarni ze względu na ich małą wysokość; wyeliminowanie tzw. łączników czy korytarzy komunika­cyjnych, koniecznych między szklarniami wolno stojącymi. Drugi kierunek w nowoczesnym budownictwie szklarniowym to konstruowanie szklarni pojedynczych znacznej szerokości (nawet 20 m) i długości ponad 100 m. Nakłady inwestycyjne na jednostkę powierzchni takiej szklarni są wysokie, jednak efekty produkcyjne z nich uzyskii wane są znacznie wyższe na skutek lepszych warunków świetl­nych, jak również efektywniejszej wentylacji. Podstawowe elementy konstrukcji, jak więzary i płatwie, wykonane są z elementów stalowych ocynkowanych, szczebliny zaś i wietrzniki — ze specjalnie profilowanych elementów aluminiowych, w których szkło osadzone jest na trwałych uszczelkach z tworzyw sztucznych. Pojedyncze szerokie szklarnie mają dobre warunki do me­chanizacji prac (rys. 17), a jeszcze i tę zaletę, że podczas zim o intensywnych opadach śniegu szyby nie są narażone na wghiatanie szkła; śnieg zsuwa się łatwo z dachu szklarni. W dziedzinie wykonawstwa obiektów szklarniowych uza­sadniona jest tylko przemysłowa prefabrykacja zunifikowanych elementów, co umożliwia stosowanie właściwych technologii produkcyjnych, oszczędne zużycie materiałów oraz obniżenie kosztów jednostkowych powierzchni szklarni. Budowanie dużych szklarni z materiałów szybko zużywają­cych się, pozornie tańszych w chwili realizacji inwestycji, lecz bardzo drogich w eksploatacji, jest nieuzasadnione. Drewno, szczególnie gorszej jakości, stosowane do wytwa­rzania niektórych elementów szklarni, jak: szczebliny, wietrzni­ki, drzwi itp., powinno być całkowicie zastąpione przez stopy aluminiowe oraz elementy stalowe ocynkowane. Drewno ma tę przewagę nad elementami wykonanymi z me­talu, że jest materiałem o złej przewodności cieplnej. Straty ciepła ze szklarni o szczeblinach drewnianych są niższe. Na drewnianych szczeblinach nie następuje kondensacja pary wo­dnej nawet przy dużych różnicach temperatur, nie istnieje więc obawa, że woda będzie skapywać na rośliny, co ma miejsce w szklarniach ze szczeblinami metalowymi. Dotychczas wiele znanych firm w wielu krajach posługuje się drewnem, ale jest to drewno pierwszej jakości (sosna, sekwoja, modrzew), a poza tym jest poddawane próżniowociśnieniowej impregnacji przy użyciu wysokowartościowych impregnatów, co zapewnia kilku­dziesięcioletnią trwałość elementów z niego wykonanych. Po­nieważ w kraju trudno jest uzyskać najlepsze gatunki drewna dla budownictwa szklarniowego, a wykonawcy elementów drewnianych nie dysponują odpowiednimi urządzeniami i środ­kami do skutecznej impregnacji, szklarnie z elementami drew­nianymi o bardzo małej trwałości są kosztowne i kłopotliwe w eksploatacji, szczególnie w dużych obiektach kosiarki | Wygodne dla psa są szelki dla psa, zastępują one smycz. | belcando | bozita | figury ogrodowe | Panele podłogowe Wrocław

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.