Szklarnia - Jakość wody używanej do nawadniania i jej temperatura

Woda stosowana do nawadniania roślin powinna odpowia­dać następującym warunkom: mieć odczyn zbliżony do obojętnego (pH 6—7), przy czym woda o odczynie lekko kwaśnym jest odpowiedniejsza niż o od­czynie zasadowym (odkwaszenie gleby jest zabiegiem znacz­nie prostszym niż jej zakwaszenie); nie powinna zawierać więcej części stałych (tzw. suchej pozostałości po odparowaniu wody) niż 0,5 g w litrze. Przydatność wody do nawadniania zależy również od ro­dzaju substancji rozpuszczonych w wodzie i ilościowych sto­sunków między nimi. Najbardziej szkodliwym składnikiem jes chlor, występujący w różnych związkach. Dlatego też woda z wodociągów miejskich, przeważnie silnie chlorowana ze wzglę­dów sanitarnych, ma często ograniczoną przydatność do podle­wania roślin. Dla stwierdzenia przydatności tej wody do na­wadniania konieczne jest wykonanie szczegółowej chemicznej analizy. Badania takie przeprowadzają stacje sanitarnoepidemiologiczne, a także niektóre stacje chemicznorolnicze. Woda ze stawów, rzek i jezior powinna być również podda­na analizie. Wprawdzie zwykle nie zawiera ona nadmiernych ilości soli mineralnych, jednakże jest często zanieczyszczona substancjami pochodzącymi ze ścieków, niektóre zaś z tych substancji są toksyczne dla roślin. Orientacyjnym sprawdzia­nem przydatności wody ze zbiorników otwartych i otwartych cieków do nawadniania jest istnienie w niej życia biologiczne­go. Pobierając wodę ze zbiorników otwartych, trzeba zawsze stosować sprawnie działające filtry, które zapobiegają zanie­czyszczeniu przewodów i urządzeń do nawadniania. Dobrą me­todą jest czerpanie wody poprzez tzw. studnie infiltracyjne bu­dowane w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki lub jeziora. Temperatura wody do nawadniania warzyw uprawianych pod szkłem czy pod folią nie ma istotnego znaczenia. W okresie zimowym do nawadniania roślin używa się bardzo małych ilo­ści wody (1—3 l/m2 na dobę). Taka ilość wody nawet o tempe­raturze bardzo niskiej, zwłaszcza dostarczanej powoli, nie obni­ża istotnie temperatury gleby. Podgrzewanie wody używanej do nawadniania warzyw nie znajduje zatem uzasadnienia. galeria handlowa | Zakopane noclegi | wynajem samochodów warszawa tanio | kocięta maine coon | Opony zimowe | zmywarki gastronomiczne | Kabel vga

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.