Szklarnia - Cięcie

Cięcie ogórków ma na celu ograniczenie masy wegetatywnej roślin, gdyż przy nadmiernym jej rozwoju może występować zasychanie zawiązków owoców, opadanie kwiatów — a nawet więdnięcie całych roślin. Metoda cięcia ogórka zależy od odmiany, sposobu prowa­dzenia roślin, jak również ich zagęszczenia. Zarówno nowe odmiany o długich owocach, jak i powszech­nie u nas uprawiane odmiany krótkoowocowe (Skierniewicki, Iwa) zaleca się prowadzić systemem przewodnikowym, ogławiając pęd główny u szczytu podpory. Pędy boczne pierwszego i drugiego rzędu przycina się za pierwszym lub za drugim za­wiązkiem, zależnie od rozstawy roślin. Odmiany długoowocowe mogą również być cięte metodą przewodnikową. Tego rodzaju cięcie zapewnia najwyższy plon wczesny i ogólny. Przy uprawie ogórków przy siatkach w krajach zachodnich stosuje się jednoczesne ogławianie wszystkich pędów po dorośnięciu rośliny do szczytu podpory. Metoda ta znacznie zmniej­sza nakład robocizny ręcznej, nie może być jednak zastosowana przy pionowym prowadzeniu roślin przy sznurach. Ta metoda prowadzenia roślin wymaga systematycznego cięcia pędów bocznych za pierwszym lub drugim owocem. U odmian żeńskich partenokarpicznych, które na pędzie głównym wytwarzają po kilka zawiązków w kącie każdego liścia, należy zawiązki przerzedzać, a u wcześnie sadzonych roślin usuwać wszystkie do 5—6 liścia, aby nie hamowały roz­woju wyżej położonych zawiązków. j Czasem przy sadzeniu zbyt starej rozsady można zaobserwo­wać u tych odmian, które wytwarzają zawiązki już na pędzie głównym, zasychanie zawiązków. Zaleca się wówczas przerze­dzać pierwsze zawiązki na pędzie głównym. Zasychanie za­wiązków może być również spowodowane niewłaściwym nawo­żeniem, złymi cechami fizycznymi lub niewłaściwym nawadnia­niem. kompresory | Elektrownie wiatrowe | gry dla dzieci | Kwiaciarnia | sklep wędkarski | uszczelki instalacyjne

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.