Szklarnia - Cięcie

Pomidor prowadzony jest z reguły na jeden pęd, a więc wszystkie pędy wyrastające z kątów liści należy możliwie wcze­śnie wyłamywać. Nie zaleca się wycinania ich nożem ze wzglę­du na możliwość przeniesienia wirusów z porażonych roślin na zdrowe. Stosowane niekiedy prowadzenie roślin w szklarni na dwa pędy pozwala na zaoszczędzenie pewnej ilości rozsady, jest jednak nieuzasadnione w intensywnej uprawie pomidora, po­nieważ system korzeniowy rośliny nie jest w stanie zaopatrzyć części nadziemnej o znacznie większej masie ani w składniki pokarmowe, ani w wodę. Następnym elementem cięcia jest tzw. ogławianie rośliny, czyli usuwanie wierzchołka pędu nad określoną liczbą gron kwiatowych. Liczba pozostawianych gron zależy od metody i terminu uprawy oraz liczby roślin na jednostce powierzchni. Pomidory uprawiane w gruncie szklarni lub w pierścieniach foliowych i posadzone od połowy stycznia do połowy lutego prowadzi się najczęściej na 8—9 gron. Koniec zbiorów przypada wówczas na koniec czerwca — połowę lipca. Rośliny później posadzone ogławia się nad mniejszą liczbą gron, aby ostatnie owoce mogły być zebrane nie później niż w końcu lipca, kiedy zaczyna się duża podaż pomidorów gruntowych. W przybliżeniu określa się, że od momentu kwitnienia osta­tniego pozostawionego na roślinie grona do dojrzenia owoców tego grona upływa 45—60 dni. Na tej podstawie można okre­ślić dość dokładnie termin ogławiania roślin. Bardzo wczesne ogłowienie roślin przyspiesza plonowanie, ale zmniejsza plon ogólny, a tym samym obniża dochód. Ogławiając rośliny należy nad ostatnim gronem kwiatowym zostawić 2 liście. Pomidory uprawiane jesienią i sadzone w końcu lipca lub na początku sierpnia powinno się ogławiać w końcu września nad 6 lub 7 gronem, aby owoce ostatniego grona mogły być zebrane najpóźniej w drugiej dekadzie grudnia. ochrona osób | blc4u czy warto | niechorze pensjonaty | daemon tools | basen

Wstęp
W ostatnich latach produkcja ogrodnicza pod szkłem i pod folią bardzo wzrosła. Przede wszystkim powierzchnia szklarni i tuneli foliowych uległa zwielokrotnieniu. Daje się również zaobserwować postęp w technicznym wyposażeniu szklarni, jak również w metodach uprawy roślin, pozwalający na wzrost wydajności z jednostki powierzchni. O ile jeszcze w 1965 r. powierzchnia inspektów wynosiła 436 ha, a szklarni tylko 276 ha, to w 1971 r. powierzchnia szklarni niemal równała się powierzchni inspektów i dopiero zaczęły wchodzić do eksploatacji tunele foliowe. W 1981 r. szklarni było już niemal pięciokrotnie więcej niż inspektów, a tuneli foliowych 4krotnie. Można więc stwierdzić, że w naszym ogrodnictwie wprowadza się nowocześniejsze i mniej pracochłonne metody uprawy, które pozwalają na znaczne ograniczenie zapotrzebowania na robociznę ręczną, a jednocześnie stwarzają możliwości uzyskania znacznie wyższej wydajności. Trzeba jednak podkreślić, że szybkie zwiększanie powierzchni szklarni czy tuneli foliowych nie powinno być celem na szej produkcji pod osłonami. Natomiast celem tym powinno być uzyskanie szybkiego przyrostu plonów, ponieważ oceniając obiektywnie obecny poziom plonów spod szkła i folii musimy stwierdzić, że nie jest on zadowalający. Szczególnie w obecnej sytuacji paliwowej istotne jest przecież to, ile kilogramów paliwa zużyć trzeba na wyprodukowanie określonej masy warzyw czy kwiatów. Ani. obecnie, ani w najbliższej przyszłości nie będzie nas stać na nieracjonalne zużywanie paliw. Celem tej serwisu jest z jednej strony zwrócenie uwagi na nowoczesne rozwiązania techniczne w budownictwie szklarni i tuneli foliowych, z drugiej zaś na metody uprawy podstawo­wych gatunków roślin pozwalające na uzyskanie lepszych wyników produkcyjnych.